Hz. Ömer (r.a.) halife olduğu dönemde nasıl bir makam bilincine ve hassasiyetine sahipti? Çadır önünden geçerken ağlayan çocuğu göre Hz. Ömer (r.a) ne yapıyor? Osman Nuri Topbaş Hocaefendi cevaplıyor.
Ashâb-ı kirâmdan Hazreti Ömer (r.a.) geceleri Medine sokaklarında dolaşır, halkın hâlini kontrol ederdi. Her zaman kendini ümmetin sorumlusu olarak görür, eksik ve problemlerin farkına varmak isterdi.
Onun hizmetinde bulunan Eslem (r.a.) şöyle anlatıyor:
“Bir gece Halife Ömer (r.a.) ile birlikte Medine’nin kenar mahallelerinde dolaşırken, bir çadır gördük. İçeride bir kadın ve etrafında ağlayan çocuklar vardı. Ocakta bir tencere kaynıyordu. Halife, çocukların ağladığını görünce sebebini sordu. Kadın, ‘Açlıktan ağlıyorlar.’ dedi.
Hazreti Ömer (r.a.) tenceredeki suyu görünce, kadının çocuklarını avutmak için sadece içi boş su kaynattığını fark etti. Kadıncağız yavrularını uyutabilmek için onları oyalıyordu.”
Bu manzara karşısında derinden etkilenen Hazreti Ömer (r.a.) hemen zekât mallarının bulunduğu ambara gitti. Bir çuval un ve çeşitli gıda maddeleri aldı, çuvalı kendi sırtına yükledi.
Eslem, “Ey Emîrü’l-Mü’minîn, ben taşıyayım.” deyince Hazreti Ömer (r.a.) şöyle cevap verdi:
“Hayır ey Eslem! Bu yükü ben taşıyacağım. Çünkü bu çocukların hesabını ahirette Cenâb-ı Hak benden soracak.”
Kadının çadırına vardıklarında, Eslem anlatıyor:
“Yemek pişirme işini de Ömer (r.a.) üstlendi. Bir yandan tencereyi karıştırıyor, bir yandan da ateşi üflüyordu. Hatta dumanın sakalları arasından girip çıktığını görüyordum.
Yemek piştikten sonra bizzat kendi elleriyle çocuklara yedirdi. Çocuklar doyunca karşılarına oturdu. O an bir aslan gibi heybetliydi ama bir babanın merhametiyle doluydu. Bir şey söylemeye çekindim. Çocuklar oynayıp gülmeye başlayınca bana döndü ve şöyle dedi:
‘Ey Eslem, biliyor musun neden karşılarında oturdum? Onları ilk gördüğümde ağlıyorlardı. Gülüşlerini görmeden ayrılmak içime sinmedi.’”
İslam ve İhsan